Køtkunst und kleaute kunst

Witte armen

Avond. De luiken van het oude huis zijn gesloten. Een groep vrouwen zit bijeen op de aarden grond. Kaarsen geven een zachte gloed aan onze lijven. En we delen. Verhalen. Een voor een delen we over ons lijf. Wat we mooi vinden aan onszelf.

Ik bewonder en bejubel deze vrouwen. IK ZIE ALLEEN MAAR SCHOONHEID.

En verder. We delen over verdriet over wat niet werkt aan ons lijf. Vaginisme. Vocht vasthouden. Over onze onzekerheden. Ribben te tellen. Witte armen. "Ik hou ze bedekt, ook al schijnt de zon en loopt iedereen met van die perfect gevormde bruine armen bloot".

STEEDS VERTELT ÉÉN VROUW. TIEN GEZICHTEN OP HAAR GERICHT. TIEN HARTEN.

En die harten juichen bij al het mooie dat we delen. “Zo is het!” Onze harten wenen en klagen mee om het leed. “Zo zou het toch niet moeten zijn!” En dan, bij het delen van onzekerheden … alle harten springen verbaasd overeind… verwarring!... geen herkenning! Bij niemand niet. Stuk voor stuk herkennen we niet bij de ander waar zij zelf onzeker over is.

WAT EEN OPENBARING…

We zien alleen maar de ziel en voelen ons verbonden met die ziel. De uiterlijke kenmerken zijn een gegeven, wat elke vrouw zo eigen maakt, waar we zo vertrouwd mee zijn. “Die onzekerheid is helemaal onterecht”, roepen onze harten. “We hebben het zo goed met jou.”

En nu bij het opschrijven. Zo’n 7 jaar later. Terwijl ik schrijf ‘ik zie alleen maar schoonheid’. Huil ik. DIT IS DE WAARHEID. Ik huil om de liefde die ik voor ze voel. Zoveel samen geleefd. Geschaterd. Gedeeld over leed en de zwaarte in ons leven. Getroost. Verzacht. Energie ingeblazen. Geheeld. Samen leven. Mét onze rare eigenaardige lijven. PERFECTE ZIELEN IN RARE VORMEN, op deze chaotische planeet Aarde, waar alles woest en ledig is voor de schoonheid van onze ziel. 

Over de naam køtkunst

"Al die blote mensen, met rimpels en met bungelende piemels enzo, dat kan ik nog wel aan", zei een vriendin tegen me op het blootjesstrand. "Maar als er dan een vrouw voor mijn neus voorover bukt en ik recht in haar vagina kijk... nou, dat gaat me echt te ver".

Dat zette me aan het denken.

Ik herkende het.

Maar ik wilde het niet herkennen.

Hoezo heb ik moeite met een vagina dacht ik. Dat wil ik helemaal niet. Hoezo is een vagina, mijn vagina, onze vagina's, iets wat bedekt moet zijn?

Wat vind ik er eigenlijk van als een man recht mijn vagina inkijkt als we sex hebben. Daar heb ik nog nooit bewust bij stil gestaan. Wat zijn aanblik is en hoe dat voor hem is en hoe dat dan voor mij is. Ik veronderstel dat ik er een soort praktische gedachten bij had, en, het is nou eenmaal zoals het is...

Bah, ik schaam me dat ik zo naar mezelf keek. En verbaas me erover dat ik er nooit eerder zo bewust bij stil had gestaan. Hoe kan ik zoiets overslaan?

Ik wilde anders naar mezelf kijken. Ging vrouwenporno kijken. En mezelf meer bekijken. En hierbij waarderende en bewonderende gedachten aan te koppelen. Wat brengt mijn vagina me allemaal. Aan genot.. heerlijk! En kinderen... wow.... En hoe wonderlijk hoe ze werkt. Dat ze zo sappig kan worden. Dat mijn lijf zichzelf schoonmaakt door te bloeden. Dat bloed... Magisch! Ik hou er van. Ik vind het zo mooi. Ik herken het beeld niet meer dat ik vroeger meekreeg, van 'onhandig gedoe en in de weg zittend en zucht pfff lijden...' Ik vind het mooi en wil mijn baarmoeder de rust geven om haar werk te doen.

Een andere vriendin zei, op mijn verhaal over kunst maken van mijn vagina met andere vrouwen: nou dat vind ik veel te confronterend hoor, mag ik ook kunst maken van mijn kleine teen?

Jaaaa PRIMA! Boeie welk deel van je lijf het over gaat. Het gaat me om acceptatie van je lijf. Elk deel. Dat je er met zachtheid naar kijkt. Geniet van je lijf.